Patrzę na zdjęcie, zrobione u progu lata 1982 roku. Odświętnie ubrani, szczerzymy się na schodach naszej szkoły. Mamy po piętnaście lat. Jest nas ponad trzydziestka - takie kiedyś były klasy! Są nauczyciele. Ten od WF (?) stanął pośród nas. Niby swój chłop.
Zdjęcie przeleżało w szufladzie dwadzieścia lat, pożółkło. Pokończyliśmy inne szkoły, studia, pierwsza praca, śluby, dzieci. Radości i zmartwienia. W międzyczasie skończył się PRL, zaczął 21 wiek. Teraz mamy po czterdzieści lat.
Beata A. nic nie napisała. Brak zdjęcia. Andrzej B stoi na żaglówce. Wciąga brzuch. Żaden to brzuch. Ewa B. ma ten sam filuterny uśmiech. Jacek B. nie został elektronikiem. Dwójka fantastycznych dzieciaków. Darek C. został policjantem. Na zdjęciu je loda. Edyta E. czyżby została biologiem? Obiecała zdjęcie ale zapomniała. Darek J. (cichy i spokojny) buduje chyba statki. Andrzej K., to był urwis, mieszka pod Wrocławiem. Renatka K. tryska energią i jest postrachem tych co bolą zęby. Iwona P. ma smutny uśmiech. Dlaczego Iwonko? Kasia P. też pracuje w Policji (?) Stefan K. zmienił imię i nazwisko, działa w motoryzacji?
Dziwnie jest zobaczyć kogoś po latach. Gdyby nie ten serwis, to pewnie nie byłoby okazji. Minęlibyśmy się na ulicy bez słowa i tylko (być może) przemknęła by przez głowę myśl: skąd ja go/ją znam? Kogoś z kim siedziało się w jednej ławce przez parę lat albo podszczypywało w szatni.
Napisane w Uncategorized
