Kapitan zwołał spotkanie całej załogi do mesy. Siedliśmy wkoło okrągłego stołu. Tylko kucharz nie dołączył ale bacznie się przysłuchiwał pucując garnki.

- Wiecie Panowie co to jest? – Kapitan podniósł do góry słoik z czerwonym proszkiem.
- Nie, choć kolorem przypomina mi …. – powiedział rosły bosman, władca maszynowni.
- Pierwszy, proszę otworzyć tylko ostrożnie – przerwał mu Kapitan.

Pierwszy mocował się chwilę z zakrętką, po czym spojrzał pytającą na Kapitana.

- Masz rurkę? Usyp kreskę i wciągnij – powiedział tenże.

Pierwszemu nie trzeba było powtarzać. Z kieszeni na piersi nieodzowną szklaną rurkę, pochylił się nad stołem i ruchem znawcy wessał czerwony proszek do nosa. Reszta zamarła. Kucharz powoli odłożył rondel.

Pierwszy przymknął oczy. Odchylił głowę do tyłu i zamarł w tej pozycji. Nagle jego ciałem wstrząsnął mocny dreszcz.

- Yes! Yes! Yes! – wyrzucił z siebie niczym pewien pisuarański polityk – najprawdziwszy melanż!
- Co? – Reszta zakrzyknęła jak jeden mąż i powstała ze swoich miejsc.
- Panowie, lepsze niż z Arrakisa – powiedział Kapitan uśmiechając się szeroko.
- Ale skąd? Jak? – zdumiał się, jak zwykle usmarowany smarem, pierwszy mechanik.
- Znaleźliśmy Czerwie – odpowiedział Kapitan – Siedzimy na olbrzymiej żyle złota.
- Nie możemy rozpocząć eksploatacji na zamieszkanej planecie – zaprotestował pierwszy.
- Kto mówi, że jest zamieszkana? Może wymarli zanim osiągnęli poziom spacjalny?
- Roman wie? – spytał rzeczowo mechanik
- To on wskazał nam czerwie jako źródło pokarmu. Nazwał je dżdżownice. Nie wie jednak nic o melanżu – odpowiedział nawigator.
- Panowie gęby na kłódkę!- rozkazał Kapitan i dodał – Będziemy bogaci. Rozejść się.

—

poprzedni odcinek