Fraglesowe widzenie świata v.2.0

Wy łobuzy!

fraglesi — Tue, 13 May 2008 06:50:57 +0000

- Mówię wam chłopaki, wczoraj wieczorkiem, z dużą Zośką…
- Rudą?
- No z cycatą, nie przerywaj mi kurna!
- i co? i co?
- Więc wieczorkiem, żeśmy w parku obalili mordotłuka a potem…. uuuuu!
- Panowie, znowu idą te dwa lizusy.
- Jacek i Placek?
- Taaa, Donek skitraj szybko maryśkę bo gotowi jeszcze nas zakablować.
- A piwo?
- Może zostać, pełnoletni jesteśmy kurna nie?
- Ale się porypańce wystroili jak stróże w Boże Cialo
- Mamuśka ich tak ubiera
- Czołem koledzy!
- Czego?
- Tu nie wolno palić!
- G* cię to obchodzi.
- Uprzejmie proszę kolegę aby nie przeklinał.
- Bo co?
- Bo, bo.. bo.. zawiadomimy milicję!
- Jarek, proszę cię, chodźmy, Mamusia czeka z obiadem
- Cicho młody. Jeszcze wam pokażemy wy.. wy.. łobuzy!

Woda śmiertelne niebezpieczeństwo

fraglesi — Sun, 11 May 2008 08:36:48 +0000

- Mila?
- Nie odzywam się do ciebie Roman!
- Za to, że śmiałem się z ciebie, jak wróciłaś od fryzjera?
- To nie było miłe.
- Przepraszam cię. To było głupie. W gruncie rzeczy, w tych krótkich włosach wyglądasz bardzo sexy.
- Naprawdę?
- Tak. Czy wiesz po co twój Pan, a mój poddany, montuje armatki wodne na wybiegu?
- Znowu zaczynasz z tym poddanym? Kiedy dojdzie do ciebie, że oni tu rządzą? Wiem, wiem, zaraz znowu zaczniesz o prastarej rasie z planety Melmak…
- Nie kłóćmy się znowu. Proszę odpowiedz.
- To podlewanie.
- Podlewanie?
- Tak, żeby Pani rośliny nie uschły.
- To jak mam do cholery w nocy myszy łowić, jak się woda na mnie leje? A to coś olbrzymiego co rozłożył w ogrodzie i zaczął do tego lać wodę??
- To basen.
- Basen?
- Takie coś do kąpania. Oni wchodzą do środka i się pluskają.
- Poszaleli doszczętnie?? Czy nie wiedzą, że woda stanowi śmiertelne niebezpieczeństwo??
- To całkiem miłe, Pani mnie czasem zabiera do środka.
- I ty to przeżyłaś???
- Ciebie też wsadzą, ha ha ha.
- Nie doczekanie ich!

A on śpiewał, że życie mu się nie udało

fraglesi — Sun, 11 May 2008 05:42:30 +0000

Trzydziestoletni mężczyzna wszedł na szczyt kratownicowej konstrukcji wiaduktu przy ul. Braci Lewoniewskich. To miejsce przy przystanku SKM Gdańsk-Zaspa. Dochodziła godz. 14.50. Ktoś zaalarmował policję, przyjechały radiowóz, karetka i straż pożarna.

[..]

Godziny szczytu, przez pół godziny przejechało tamtędy sześć kolejek. Maszyniści mieli instrukcję, by przed wiaduktem zwalniać do pięciu kilometrów na godzinę i uważać, co ten człowiek robi. Opóźnienia były nieduże, pięć minut.

Policyjni negocjatorzy zaczęli przekonywać mężczyznę, aby zszedł na chodnik. - Chodził z jednej strony kratownicy na drugą, raz był nad torami SKM, raz nad dalekobieżnymi - mówi nadkomisarz Tomasz Grelowski, oficer dyżurny Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku. - Strażacy nie byli w stanie rozłożyć płachty. A on śpiewał, że życie mu się nie udało.

O godz. 15.23 dał się przekonać i zszedł do policjantów. Karetka pogotowia odwiozła go do szpitala dla nerwowo chorych na Srebrzysku.

[..]

- Każdy przypadek to ludzka tragedia i kłopot dla podróżnych - mówi Zbigniew Klawikowski, nadzorujący ruch SKM. - Są też skutki, których nie widać: maszynista, który pierwszy raz kogoś przejedzie, nie może dojść do siebie przez miesiąc. Ma kłopoty ze snem, nie je. Po następnych nieboszczykach nie jest tak źle, ale też człowiek nie od razu się uspokoi. W SKM pracuje 130 maszynistów i większość ma na swoim koncie takie przypadki.

Klawikowski opowiada, co się dzieje z maszynistą, który widzi samobójcę: włącza szybkie hamowanie, ale masa składu jest tak wielka, że sunie on po torach. Maszynista nie może zrobić nic więcej, wpiera się plecami w ścianę kabiny, jakby chciał pomóc.

2 maja z peronu we Wrzeszczu pod koła SKM rzucił się 56-latek. Już dwie godziny wcześniej podejrzanie chodził po peronie. Maszynista zwrócił na niego uwagę - przy kolejnym kursie jechał wolniej i błyskawicznie włączył hamulec. Samobójca przeżył, stracił rękę.

———

ps. Omal kawy na klawiaturę nie rozlałem gdy przeczytałem tego njusa z lokalnego dodatku GW. Skróty i podkreślenia moje. Pan redaktor widocznie na okresie próbnym

Fraglesi budowniczy

fraglesi — Tue, 06 May 2008 11:19:43 +0000

Ech rozleniwiłem się przez weekend majowy. Po koleżankach i kolegach blogerach widzę, że nie ja jeden. Ciężko usiąść do klawiatury. Milej grzać stare kości.

Natura eksplodowała świeżą zielonością a ja… pracowitością. Zamiast leżeć brzuchem do góry i jedną ręką obracać mięsko na grillu, rzuciłem się na… trumnę. Spokojnie. Jeszcze nie wybieram się na tamten świat, ani nie zamordowałem teściowej

Pod koniec zeszłego wieku żona oglądając żurnal ogrodniczy zachorowała na grządki wyniesione. Składa się to z podłużnej skrzyni wypełnionej ziemią. Podobno nie trzeba się schylać, a na pewno warzywka nie uciekną.

Pierwszą skonstruowałem z kumplem. Wypiliśmy kratę piwa, ale o dziwo grządka wyszła jak z żurnala. Drugą postawiłem rok później z ojcem. Dorównała pierwszej. Trzecią zmajstrowałem sam. Wyszła…hmm… trochę krzywa, ale z tego się nie strzela.

Nie minęły trzy lata i zaczęła się rozpadać. Dwie pierwsze postoją jeszcze z tysiąc lat. Widocznie producent drewna impregnowanego zszedł na psy. Tak na marginesie, nagroda dla tego, komu uda się kupić prostą deskę. Wszystkie wyglądają jakby miały być robione z nich śmigła.

Pierwszego maja, dzierżąc młot, szpadel i wkrętarkę made in china, zabrałem się za remont. Po zdemontowaniu jednej ścianki, cała skrzynia rozpadła się na moich oczach. Deski, które miałem za zdrowe okazały się przeżarte na wylot. Zupełnie nie rozumiem jak nasi przodkowie potrafili zbudować miasto z drewna.

Zabrałem się z piłowanie, wiercenie, palów wbijanie. Wkrętarkę made in china za 49, 99 plus Vat, szlag trafił po wkręceniu trzech wkrętów. Szybko zabrakło desek, kołków, wkrętów. Umorusany i spocony niczym palacz, rozparłem się z zimnym piwem. Może kiedyś ją dokończę….

Wszystkiemu przyglądał się ze stoickim spokojem Kot Roman oraz Pies Mila, który pojechał dziś na… rzeź.

ps. Zapraszam na świeżutkie zdjęcia wiosenne

Francuzki palce lizać

fraglesi — Sat, 03 May 2008 08:09:25 +0000

Sala odlotów była przepełniona do granic możliwości. Nie dałoby się szpilki wcisnąć. Wiadomo wielka majówka.

Każdy taskał z sobą cały dobytek. Na plecach. Pałętały się dzieciaki. Ktoś klnął niczym szewc. Większość milczała, schowana w sobie. Czekali.

- Posuń się pan – odezwał się grubszy, rozpychając na boki
- Gdzie mam się posunąć? – wypiskał chuderlawy – może szanowny pan mi powie?
- Spokojnie panowie, spokojnie – odezwał się młodszy – Francja czeka na nas!
- Myślałem, że lecimy do Holandii - powiedział chuderlawy
- Panie jaka Holandia! Francja elegancja! – zaśmiał się młodszy – Szwagier mi opowiadał
- Był tam? - zainteresował się grubszy
- Poleciał w zeszłym roku, tak mu się spodobało, że widocznie został.
- Widocznie?
- No… dotąd nie wrócił ani nie odezwał się – odparł młodszy
- Francja…hmm - wymruczał chuderlawy – słyszałem, słyszałem…
- Francuzki palce lizać – dorzucił młodszy – szwagier opowiadał, że one lubią najpierw…
- Najwięcej witaminy mają polskie dziewczyny - przerwał zdecydowanie grubszy
- I to jest prawda, to jest fakt, dziewczęcy urok, wdzięk i takt… - zanucił chuderlawy

Zarechotali.

- Szkoda, że nie można trawki sztachnąć – westchnął młodszy

Nagle sala odlotów poszybowała ostro w górę. W rzeczywistości nie była to żadna sala odlotów tylko karton z otworami, który został właśnie uniesiony przez rosłego magazyniera w roboczym fartuchu.

- Szefie, a ten karton? Nalepka nie naklejona!
- Ech te fajanse z logistyki, masz, przyklej
- E-s-c-a-r-g-o-t-s – przeliterował z trudem pracownik - znaczy winniczki?
- Po ichniemu ślimaki. Pakuj do tamtego Tira.
- Jak oni mogą to jeść, obrzydlistwo, błeeee

ps. Tekst poświęcony pamięci kilkudziesięciu ślimaków, które poległy podczas mojego porannego spaceru.

Powrót z wygnania

fraglesi — Thu, 01 May 2008 08:44:15 +0000

Po czterech miesiącach wygnania, powoli wracam do domu.

W styczniu tego roku eksmitowałem się na własne życzenie z parteru. Były momenty ciężkie. Zwłaszcza pod koniec lutego. Dziękuje wam za wsparcie duchowe

W marcu, obserwując panów budowlańców, wysnułem twierdzenie. Brzmi ono następująco: Ilość pracy wykonanej w dniu n, wynosi 0,5 z dnia n-1. Pytanie: po jakim czasie skończą się remont ?

Póki można było kuć ściany, zrywać podłogi, wyrywać kable, panowie budowlańcy wykonywali po 500% dziennej normy. Gdy nastał czas dopieszczania szczegółów, ochota dziwnie spadła a wraz z nim tempo.

Któregoś dnia w połowie kwietnia, brnąc mrocznym podziemnym korytarzem, zostałem nagle oślepiony przez padające z góry fontanny światła. Zmrużyłem oczęta i ostrożnie zbliżyłem się w stronę źródła.

Tam gdzie odkąd sięgam pamięcią była ściana, rysował sie jasny prostokąt drzwi. Stała w nim małżonka i wyciągając ku mnie ręce mówiła: pójdź w stronę światła miły!

Czyżby drzwi raju stanęły przede mną otworem? Ale miało być 99 dziewic…

Od tamtego czasu wolno nam wchodzić na parter. Na początku po minucie, dwie. Z czasem coraz dłużej. Zbyt szybkie wynurzenie na powierzchnie, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia.

Przedwczoraj przeniosłem ognisko domowe czyli… telewizor, po czym zaszyłem się w mojej podziemnej izbie. Kot Roman dał drapaka. Pies Mila dostał kopa na dwór. Zwerbowani tragarze nosili kanapy, fotele szafki. Inna silna ekipa pucowała podłogi, okna. Zamieszanie na całego.

Panowie budowlańcy, chcąc pokazać jak są twardzi, zakładali bez wyłączenia korków, nowe gniazdka. Co kończyło się co pewien czas pewnym popularnym słowem. Pierwsza k, ostatnia a.

Wczoraj przyszedł pan z n, pogmerał w kabelkach i wkroczyłem w świat cyfrowej telewizji. Prawie wkroczyłem, bo dekoder zaczął raźnie szumieć wiatraczkiem, stukotać dyskiem i twierdzić, że obraz i fonia nieprawidłowe. Pan od n kazał się nie martwić i czekać.

Czekałem, skacząc po dostępnych już nowych 800 kanałach. Cały świat w zasięgu pilota. Setki języków. Pstryk. Pani reklamuje cudowny środek na schudnięcie – 2 kg w 22 minuty! Pstryk. Pan żarliwie namawia na kupno obrazu. Pstryk. Ktoś przekonuje “Jezusem kocha cię”. kanał dalej “ Allach Akbar” Pstryk. Skąpo ubrane dziewoje wyginają śmiało ciało i robią coś dziwnego z mikrofonami. TV Trwam na kanale 504. Od 505 sto kanałów po niemiecku

Na francuskim kanale pokazują budowę. Zlecieli się moi budowlańcy niczym pszczoły do miodu. Musiałem im tłumaczyć, francuski znam od dziecka. Spsioczyli francuską i niemiecką konkurencję.

Jeszcze parę dni. Wytrzymać!

Niebo gwiaździste nade mną

fraglesi — Mon, 28 Apr 2008 18:38:40 +0000

Lubię czasem zalec wieczorową porą na trawie i popatrzeć w niebo gwiaździste. Zwłaszcza gdy noc ciepła, nie tną komary, a pod ręką antałek zacnego miodu.

Mieszkam prawie, że na wsi więc gwiazdy u mnie nieco jaśniejsze niż w oddalonym o 20 km Gdańsku. Przez jakiś czas myślałem nawet o kupnie teleskopu. Odpuściłem, bo żona oskarżyła by mnie, że chce podglądać sąsiadki

Parę dni temu ściągnąłem najnowszą wersję google Earth. W przeciwieństwie do poprzedniej nie wiesza się dwa razy na trzy uruchomienia. Muszę wam wyznać, że był to jedyny program, który potrafił zrezetować mi linuxa. Nowa hula jak należy.

Na początku obracałem wirtualnym globusem w te i wewte, skacząc do znanych miejsc. Parę kliknięć myszą i już wiszą kilkanaście metrów nad Nowym Jorkiem. Dziesięć sekund później oglądam piramidy w Gizie.

Fajną możliwością jest wyświetlanie obiektów 3d. Nowy Jork jest prawie kompletny. W Paryżu dech zapiera koronkowa wieża Eiffel’a. W Gdańsku dumnie pręży się Żuraw i… i na tym koniec.

Przełączyłem na obraz nieba i dech mi zaparło. Pojawiły się gwiazdy. Coraz więcej gwiazd. Tysiące, setki tysięcy.

Pokręciłem kółkiem myszy i pomknąłem z prędkością światła. To co miałem za migoczącą gwiazdkę, okazało się zbiorowiskiem setek galaktyk. Zaglądałem wgłąb mgławic. Omijałem zgrabnie czarne dziury.

Klikałem opisy ciekawych miejsc. Oto supernowa, emitująca 100 milionów razy tyle energii co słońce. Czarna dziura pożerająca przestrzeń o rozmiarze milionów kilometrów. Uff.

Poczułem się ziarenkiem. Mrówką na trzeciej planecie od słońca. Na rubieżach peryferyjnej galaktyki, zwanej drogą mleczną. Tam daleko, powstają i giną imperia. Ktoś wysadza gwiazdy śmierci. Zabija się za melanż.

Niech w całym wszechświecie wojna, byle nasza planeta zaciszna, byle nasza planeta spokojna.

ps. na zdjęciu galaktyka o wdzięcznej nazwie “Wiatraczek”. Cytuje opis:

To wykonane przez teleskop Hubble’a zdjęcie dysku spiralnej galaktyki zwanej Messier 101 (M101) składa się z 51 indywidualnych ekspozycji. Gigantyczny, spiralny dysk gwiazd, pyłu i gazu ma średnicę 170 000 lat świetlnych, czyli prawie dwukrotnie więcej niż nasza Droga Mleczna. Szacuje się, że M101 zawiera co najmniej bilion gwiazd. Około 100 mld z nich pod względem temperatury i czasu życia może przypominać nasze Słońce. Ramiona spiralne galaktyki są usiane dużymi obszarami mgławic gwiazdotwórczych. W mgławicach tych znajdują się gigantyczne obłoki cząsteczkowego wodoru, w których zachodzą intensywne procesy powstawania gwiazd. Przebieg ramion wyznaczają lśniące młode gromady gorących, niebieskich, nowo narodzonych gwiazd. …

Roman pisze

fraglesi — Sun, 27 Apr 2008 05:46:03 +0000

To piszę ja, Roman Terrorysta. Znacie mnie już, prawda? Pan zakopuje coś w ogrodzie. Zapomniał zablokować terminal. Coś do was pisał, ale to bzdury były. Skasowałem.

Pan jest wporzo. Gdy je (stanowczo za dużo!) zawsze dzieli się ze mną myszami w plasterkach. Kicia mówi, że to żadne myszy tylko świnia. Chyba nie wie co mówi, bo kto jadłby świnie??

Żeby nie było niedomówień, żadnych figli migli. Kicia to moja przyjaciółka. Mieszka w domu na rogu.. Panienki zupełnie mnie nie biorą. Choć jak spojrzę, na tego rudego z drugiej ulicy, to grrrr….

Pan gromadzi graty. Ma własny pokój, gdzie gromadzi na półkach stare urządzenia. No i te wszystkie prymitywne komputery. Szumi to, nie daje się spokojnie zdrzemnąć. Najgorsze jest gdy Pan zaczyna słuchać muzyki. Koszmar! Czy wy słyszeliście kiedykolwiek prawdziwą, kocią muzykę? Ta nostalgia , głębia, wielowątkowość, ech

My koty, zupełnie nie możemy zrozumieć waszego uwielbienia dla maszyn. Nasza cywilizacja oparta jest na całkiem innych zasadach. No ale w końcu my rozwijamy się od milionów lat, wy zaś dopiero od jakiś 200.000 lat.

Trzeba wam wiedzieć, iż jestem w prostej linii potomkiem wielkiego księcia Algrra-Mraaa-Hrrau-Miiiau Trzeciego. Przybyliśmy na ziemię z planety Melmak. Uciekliśmy przed Alfami, którzy traktowali nas tak jak my myszy.

Gdy tu wylądowaliśmy, wy hasaliście z maczugami. Nauczyliśmy was korzystać z ognia, oraz wiele innych pożytecznych rzeczy. Czciliście nas jako Bogów. Nie wierzycie? A Sfinksa to sami zbudowaliście, co?

O Pan wraca! Zmykam! grrrrr…..

Oto jest pytanie

fraglesi — Fri, 25 Apr 2008 16:42:24 +0000

Zastanawiam się czym spowodowana jest bardzo niska popularność polskich podcastów. Przyznajcie szczerze, kto z was słucha regularnie choćby jednego?

Podcasty nie są juz nowinką. Zaistniały w sieci po raz pierwszy w 2000 roku. Gwałtowny wzrost zainteresowania nimi nastąpił na przełomie lat 2004 i 2005. Pierwszy polski podcast ruszył w lutym 2005 roku. Ja zacząłem się w to bawić parę miesięcy później.

Aktualnie wg. serwisu podcasting.pl funkcjonuje 88 polskich podcastów, z czego ponad połowa to emisje autorstwa profesjonalnych stacji radiowych. Połowa z pozostałej połowy jest martwa. Dobre, amatorskie produkcje można zliczyć na palcach ręki.

Barierą nie jest sprzęt. Nie potrzeba żadnego studia nagrań (aczkolwiek za przystępne pieniądze można takowe stworzyć) Nagrać można na czymkolwiek. Byle komputer z kartą dźwiękową i mikrofonem za 3,99 plus vat wystarczy. Nie wspominając o komórkach czy tanich dyktafonach cyfrowych.

Do montażu (o ile ktoś go chce go przeprowadzić) nie jest potrzebne żadne drogie oprogramowanie. W zupełności wystarczy całkowicie darmowy Audacity, do ściągnięcia z sieci.

Czas? Na wykonanie 30 minutowego odcinka, potrzeba około 2 godzin pracy. Oczywiście pod warunkiem, że montujemy go wycinając wszelkie “eeeee” oraz momenty gdy zapada krępująca cisza. Wklejamy muzykę, dodajemy jakieś intro.

Większość z nas ma odtwarzacze mp3. Radia samochodowe oraz sprzęt RTV wyposażony jest w tą funkcję. Większość komórek odtwarza mp-trójki. Tylko ściągać i słuchać.

Podobno coraz większość popularność zdobywają mówione audiobooki. Idealne rozwiązanie dla tych, którzy nie lubią czytać. Również dla tych, którzy stojąc w korku, chcą posłuchać czego wyższych lotów niż bum cyk cyk?

Dlaczego więc polski podcasting praktycznie nie istnieje?

Oto jest pytanie!

Podcast nr 29

fraglesi — Thu, 24 Apr 2008 19:01:30 +0000

Udało się! Znów spotkaliśmy się w mojej wirtualnej piwnicy. Wprawdzie starsi:), ale za to lepiej wyposażeni technicznie, co jest (wg. Gosi) zasługą mojego allegroholizmu.

Oto o czym możecie posłuchać w tym odcinku:

O proroctwie podcastu 16 i o upadłym Forum Pomorze
O niezwykłym kabelku
O rozczarowaniu kongresami obywatelskimi
O tym, jak pozazdrościliśmy Polskiemu Radiu słuchowisk i co z tego wyszło
O tym, jak sie kiedyś słuchało programu I PR na falach długich oraz o ówczesnej aparaturze odbiorczej
Czy w południe można jeszcze posłuchać hejnału z Wieży Mariackiej
Odzyskać pierwszy aparat… bezcenne!
O tym, co świętowaliśmy?

Odcinek do pobrania lub/i odsłuchania ze strony Pierwszego Podcastu gdańskiego.

Wszelkie uwagi bardzo mile widziane!